شرمنده

من هیچ وقت آدم "به موقعی" نبوده ام...
مثلا همین الان...
می دانم چه قدر سرت شلوغ است...

ببخش که همین الان این صاحب مرده تو را می خواهد!
میدانی؟
من هم گناه دارم خب...
چقدر خودم را بزنم به آن راه؟
چقدر حواسش را پرت کنم آخر؟
چقدر این آهنگ های دونفره ی لعنتی را رد کنم برود؟
چقدر الکی حالم از پیراهن های مردانه چهارخانه بهم بخورد؟
چقدر برای خودم عطر شیرین بخرم ...

که بوی عطر تلخ دوست داشتنیت فراموش شود....
من این چیزها را می بینم که دلم می خواهد دستهایم را فشار بدهم روی گلویم

و دیگر نفس نکشم...
وقتی کاری از دستم بر نمیاید!
وقتی می خواهمت و نمی بینی...
وقتی نمی توانم دهان دل زبان نفهمم را ببندم...
اصلا آدم هم انقدر بد موقع؟
انقدر بی خاصیت...؟

شرمنده که بدموقع "دوستت دارم"